Tradycyjne i nowoczesne znicze nagrobne

Lampka nagrobna (znicz) stawiana (i zapalana) jest na grobie tradycyjnie ku czci i pamięci zmarłych. Niekiedy umieszcza się je również w innych miejscach, w których ma być upamiętniona osoba zmarła, np. w miejscu śmiertelnego wypadku lub brutalnej zbrodni. Słowo znicz pochodzi od litewskiego słowa žinys, oznaczającego znachora, wieszcza, szeptuna.

Rodzaje zniczy nagrobnych

znicze lunarisTypowe znicze nagrobne mają cylindryczny korpus palący się, zwykle 2-3 razy większy od średnicy. Materiałem palnym może być parafina lub mieszanina wosku z olejem. Płonący korpus może być wykonany metodą odlewania lub prasowania. Mieszanka z olejem jest tańsza, topi się w niższej temperaturze i dlatego jest szczególnie polecana do stosowania w zimnych porach roku. W przypadku zniczy parafinowych używa się parafiny, którą w postaci płynnej wlewa się do odpowiedniej formy i wyposaża w knot. Forma ta to rodzaj szklanego, metalowego bądź plastikowego naczynia, zazwyczaj o wysokości do 20 cm, na którym czasami znajdują się symbole chrześcijańskie lub święte obrazki. Taka lampka nagrobna, w sprzyjających warunkach, może palić się przez kilka dni. Nowoczesne znicze (np. znicze lunaris) są również dostępne z bateriami lub ogniwami słonecznymi. Mają one zazwyczaj dłuższy czas palenia. Jako dekoracja i ochrona przed wiatrem i deszczem, znicze nagrobne często umieszczane są w specjalnych lampionach z szybkami ze wszystkich czterech stron.

W wielu krajach na chrześcijańskich grobach stawia się znicze na grobach przez cały rok, a szczególnie w Dzień Zaduszny (katolicki) lub Totensonntag (protestancki). W przypadku anonimowego pochówku urnowego z reguły istnieje centralne miejsce na cmentarzu, w którym umieszcza się znicze nagrobne, choć zabronione jest umieszczanie ich dokładnie w miejscu, w którym znajduje się dana urna.